Herberg Landlust (1724-1928)
Landlust was een boerderij/veerhuis/herberg sinds het jaar 1400 in de uiterwaard van De Lek. Het gebied Steenwaard viel om strategische redenen tot de Franse tijd onder Culemborg. Landlust lag iets hoger dan de omgeving, maar wel buitendijks.
Een herberg was een locatie waar een reiziger kon rusten, eten, drinken en overnachten. Op diverse locaties waren tapperijen. Hier kwamen lokale bewoners samen.
Voordat het huidige huis er stond, was er in 1575 al een voorganger. De fundamenten zijn gebruikt voor het huidige gebouw.
De oudste schriftelijke vermelding van de herberg Landlust is een reisverslag uit 1724, waarbij een Franse baron bleef overnachten en niet te spreken was over de service. Maar ongetwijfeld was het gebouw langer in gebruik als herberg. Vooral reizigers uit het noorden die te laat bij de stadspoort aankwamen moesten hier overnachten. Pas na zonsopkomst konden ze de stad weer in.
Landlust had een interne ruimte die functioneerde als doorrijschuur. Hierdoor konden reizigers hun paard met koets binnen stallen. Rond 1814 was er brand in Landlust. Landlust stond ook bekend als het café van Van Leur. De laatste bekende vermelding is uit 1928.
Landlust was de herberg bij het veer tussen Culemborg en Tull en ’t Waal
Bron: website Oud Tull en t Waal – geschiedenis
NB: Bovenstaand is een aanvulling op o.s. reeds eerder geplaatste tekst.
Geertje Kuipers, 8 september 2026
Als ouders rond de tweede Wereldoorlog met hun kinderen naar een speeltuin wilden dan was er maar een mogelijkheid, de speeltuin van Van Leur. Nadeel was wel dat die aan de overkant van de Lek was gelegen. Daar stond op een natuurlijke verhoging in de uiterwaarden een kapitaal pand “Landlust” geheten.
In die tijd was het de boerderij van de familie Van Leur. Tevens was het een herberg met een grote gelagkamer. Deze gelagkamer was vrij sober ingericht. Er stond een vrij grote toog of buffet met op de achtergrond wat spiegels, een kale vloer en van die sobere café stoeltjes en –tafels.
De vondst van keramische tegels als bijdrage aan het bouwhistorisch onderzoek
